Website van de Stichting Sterilisatiefonds Huisloze Katten


 
Minoush
Minoush

                
Ze is een klein cypers meisje dat ongeveer in april 2011 geboren is.
Toen ze zo’n 6 weekjes was is ze gevonden langs de kant van de weg, waarschijnlijk aangereden door een auto of fietser, de exacte oorzaak zullen we nooit te weten komen.
Lieve mensen hebben haar gevonden en mee naar huis genomen, het bleek dat haar achterlijfje verlamd was en haar dijbeentje gebroken.
De dierenarts waar deze mensen met haar naar toe waren gegaan heeft haar pijnstilling gegeven en een ontsteking  remmend prikje en verder werd er alleen rust voorgeschreven.
Ontzettend jammer dat er toen verder niets is gedaan want 2 maandjes later was er niet veel veranderd behalve dat de breuk in haar dijbeentje redelijk was genezen, Minoushje was ook nog steeds incontinent en kon haar achterpootjes maar een heel klein beetje bewegen, het was verder toen al een vrolijk klein meisje wat veel plezier in haar leventje had.
Omdat die mensen niet wisten hoe en wat ze nu met haar aanmoesten heb ik Minoushje overgenomen.
8 augustus deed ze hier haar intrede en wat een plaatje is het met haar lieve koppie en mooie oogjes, ik was gelijk verkocht toen ik haar zag.
De bench met lekkere dikke vetbedden en speeltjes had ik al voor haar klaarstaan en het eerste wat ze deed was een van de speeltjes tussen haar voorpootjes pakken alsof ze wilde zeggen; die is van mij.
De volgende dag ben ik gelijk met haar naar de dierenarts van de stichting gegaan om haar te laten nakijken en foto’s van haar ruggetje te laten maken, er was duidelijk te zien dat er een kromming in haar ruggengraatje zit en dat ze door de beklemming van de zenuwen dus gedeeltelijk verlamd is, onze dierenarts heeft de foto’s toen opgestuurd naar de orthopeed om die te laten kijken of er misschien een operatie mogelijk was, helaas was de orthopeed niet zo positief maar wilde Minoush wel een keertje zien dus zo gezegd gedaan, ik had een beetje op internet zitten zoeken en n.a.v. wat ik had gevonden eigenlijk best positief maar helaas volgens de orthopeed had ze totaal geen kans op verbetering en kon ik haar beter zolang ik het volhield lekker vertroetelen en uiteindelijk als ik het niet meer aankon haar  laten inslapen.
Dat was ik dus echt niet van plan en na overleg met Monique van Ewijk ( dierenarts en bestuurslid van de stichting) kwamen we tot het besluit om alles wat maar mogelijk was te gaan doen, ik ben weer op internet gedoken om een dieren fysiotherapeute te gaan zoeken.
Of het zo moest zijn kwam ik na lang zoeken mijn vroegere buurvrouwtje tegen waarvan ik wel wist dat zij fysio gaf maar niet dat ze dit ook al een aantal jaren voor dieren doet.
We hebben gelijk een afspraak voor de volgende dag hier thuis gemaakt en HOERA zij was gelijk heel positief en zei dat er nog veel verbetering kon komen met intensieve therapie dus zijn we diezelfde dag nog aan de gang gegaan.
Lilian de therapeute beloofde me om iedere twee weken hier bij me thuis te komen om me dan weer nieuwe oefeningen erbij te leren.
De eerste weken waren niet een echt een pretje voor Minoushje maar ze werkte heel braaf mee, of ze wist dat het voor haat bestwil is.
Het is iedere dag weer een poosje met haar oefenen en ze gaat heel goed vooruit, haar linker achterpootje is een stuk sterker dan haar rechter dus daar zijn we nu weer aan het werken en Minoush begint het nu zelfs leuk te vinden als ik zo met haar bezig ben.
Ze kan al even staan als je haar in evenwicht houd maar de balance heeft ze nog niet en dat kan best nog heel lang gaan duren maar we oefenen gewoon lekker door.
Van Monique heeft ze nu medicatie gekregen om haar blaasspieren sterker te maken zodat ze in de toekomst misschien ook niet meer incontinent is.
Als er gelijk met haar begonnen was met therapie nadat ze gevonden was dan waren we nu vast al een heel stuk verder maar gelukkig heeft Minoush plezier in haar leventje en is iedere dag weer even vrolijk en speels, ze heeft een grote bench met een klimpaaltje erin wat ze geweldig vind en regelmatig inklimt wat ook nog eens een hele goede oefening voor haar is, ze was de eerste keer dat ze op het bovenste plankje was geklommen zo trots en zat heel triomfantelijk naar me te kijken zo ven: kijk mam wat ik helemaal zelf heb gedaan.Ik was toen zo trots op mijn kleine poppetje en heb met tranen in mijn ogen naar haar staan kijken.
Het zal nog een hele lange weg gaan worden maar zolang Minoush er zin in heeft gaan we door al zou het jaren gaan duren, zenuwen zijn rare dingen en hebben soms jaren nodig om te herstellen maar we hebben de tijd.
Helaas heb ik vaker gehoord dat dit soort kittens worden ingeslapen maar er is nog kans dat ze weer op de pootjes komen ook al kost dit veel tijd en energie maar zo’n klein hummeltje verdiend deze kans wel.





















                      Minoush
Minoush is een klein cypers meisje dat ongeveer in april 2011 geboren is.
Toen ze zo’n 6 weekjes was is ze gevonden langs de kant van de weg, waarschijnlijk aangereden door een auto of fietser, de exacte oorzaak zullen we nooit te weten komen.
Lieve mensen hebben haar gevonden en mee naar huis genomen, het bleek dat haar achterlijfje verlamd was en haar dijbeentje gebroken.
De dierenarts waar deze mensen met haar naar toe waren gegaan heeft haar pijnstilling gegeven en een ontsteking  remmend prikje en verder werd er alleen rust voorgeschreven.
Ontzettend jammer dat er toen verder niets is gedaan want 2 maandjes later was er niet veel veranderd behalve dat de breuk in haar dijbeentje redelijk was genezen, Minoushje was ook nog steeds incontinent en kon haar achterpootjes maar een heel klein beetje bewegen, het was verder toen al een vrolijk klein meisje wat veel plezier in haar leventje had.
Omdat die mensen niet wisten hoe en wat ze nu met haar aanmoesten heb ik Minoushje overgenomen.
8 augustus deed ze hier haar intrede en wat een plaatje is het met haar lieve koppie en mooie oogjes, ik was gelijk verkocht toen ik haar zag.
De bench met lekkere dikke vetbedden en speeltjes had ik al voor haar klaarstaan en het eerste wat ze deed was een van de speeltjes tussen haar voorpootjes pakken alsof ze wilde zeggen; die is van mij.
De volgende dag ben ik gelijk met haar naar de dierenarts van de stichting gegaan om haar te laten nakijken en foto’s van haar ruggetje te laten maken, er was duidelijk te zien dat er een kromming in haar ruggengraatje zit en dat ze door de beklemming van de zenuwen dus gedeeltelijk verlamd is, onze dierenarts heeft de foto’s toen opgestuurd naar de orthopeed om die te laten kijken of er misschien een operatie mogelijk was, helaas was de orthopeed niet zo positief maar wilde Minoush wel een keertje zien dus zo gezegd gedaan, ik had een beetje op internet zitten zoeken en n.a.v. wat ik had gevonden eigenlijk best positief maar helaas volgens de orthopeed had ze totaal geen kans op verbetering en kon ik haar beter zolang ik het volhield lekker vertroetelen en uiteindelijk als ik het niet meer aankon haar  laten inslapen.
Dat was ik dus echt niet van plan en na overleg met Monique van Ewijk ( dierenarts en bestuurslid van de stichting) kwamen we tot het besluit om alles wat maar mogelijk was te gaan doen, ik ben weer op internet gedoken om een dieren fysiotherapeute te gaan zoeken.
Of het zo moest zijn kwam ik na lang zoeken mijn vroegere buurvrouwtje tegen waarvan ik wel wist dat zij fysio gaf maar niet dat ze dit ook al een aantal jaren voor dieren doet.
We hebben gelijk een afspraak voor de volgende dag hier thuis gemaakt en HOERA zij was gelijk heel positief en zei dat er nog veel verbetering kon komen met intensieve therapie dus zijn we diezelfde dag nog aan de gang gegaan.
Lilian de therapeute beloofde me om iedere twee weken hier bij me thuis te komen om me dan weer nieuwe oefeningen erbij te leren.
De eerste weken waren niet een echt een pretje voor Minoushje maar ze werkte heel braaf mee, of ze wist dat het voor haat bestwil is.
Het is iedere dag weer een poosje met haar oefenen en ze gaat heel goed vooruit, haar linker achterpootje is een stuk sterker dan haar rechter dus daar zijn we nu weer aan het werken en Minoush begint het nu zelfs leuk te vinden als ik zo met haar bezig ben.
Ze kan al even staan als je haar in evenwicht houd maar de balance heeft ze nog niet en dat kan best nog heel lang gaan duren maar we oefenen gewoon lekker door.
Van Monique heeft ze nu medicatie gekregen om haar blaasspieren sterker te maken zodat ze in de toekomst misschien ook niet meer incontinent is.
Als er gelijk met haar begonnen was met therapie nadat ze gevonden was dan waren we nu vast al een heel stuk verder maar gelukkig heeft Minoush plezier in haar leventje en is iedere dag weer even vrolijk en speels, ze heeft een grote bench met een klimpaaltje erin wat ze geweldig vind en regelmatig inklimt wat ook nog eens een hele goede oefening voor haar is, ze was de eerste keer dat ze op het bovenste plankje was geklommen zo trots en zat heel triomfantelijk naar me te kijken zo ven: kijk mam wat ik helemaal zelf heb gedaan.Ik was toen zo trots op mijn kleine poppetje en heb met tranen in mijn ogen naar haar staan kijken.
Het zal nog een hele lange weg gaan worden maar zolang Minoush er zin in heeft gaan we door al zou het jaren gaan duren, zenuwen zijn rare dingen en hebben soms jaren nodig om te herstellen maar we hebben de tijd.
Helaas heb ik vaker gehoord dat dit soort kittens worden ingeslapen maar er is nog kans dat ze weer op de pootjes komen ook al kost dit veel tijd en energie maar zo’n klein hummeltje verdiend deze kans wel.





















                      Minoush
Minoush is een klein cypers meisje dat ongeveer in april 2011 geboren is.
Toen ze zo’n 6 weekjes was is ze gevonden langs de kant van de weg, waarschijnlijk aangereden door een auto of fietser, de exacte oorzaak zullen we nooit te weten komen.
Lieve mensen hebben haar gevonden en mee naar huis genomen, het bleek dat haar achterlijfje verlamd was en haar dijbeentje gebroken.
De dierenarts waar deze mensen met haar naar toe waren gegaan heeft haar pijnstilling gegeven en een ontsteking  remmend prikje en verder werd er alleen rust voorgeschreven.
Ontzettend jammer dat er toen verder niets is gedaan want 2 maandjes later was er niet veel veranderd behalve dat de breuk in haar dijbeentje redelijk was genezen, Minoushje was ook nog steeds incontinent en kon haar achterpootjes maar een heel klein beetje bewegen, het was verder toen al een vrolijk klein meisje wat veel plezier in haar leventje had.
Omdat die mensen niet wisten hoe en wat ze nu met haar aanmoesten heb ik Minoushje overgenomen.
8 augustus deed ze hier haar intrede en wat een plaatje is het met haar lieve koppie en mooie oogjes, ik was gelijk verkocht toen ik haar zag.
De bench met lekkere dikke vetbedden en speeltjes had ik al voor haar klaarstaan en het eerste wat ze deed was een van de speeltjes tussen haar voorpootjes pakken alsof ze wilde zeggen; die is van mij.
De volgende dag ben ik gelijk met haar naar de dierenarts van de stichting gegaan om haar te laten nakijken en foto’s van haar ruggetje te laten maken, er was duidelijk te zien dat er een kromming in haar ruggengraatje zit en dat ze door de beklemming van de zenuwen dus gedeeltelijk verlamd is, onze dierenarts heeft de foto’s toen opgestuurd naar de orthopeed om die te laten kijken of er misschien een operatie mogelijk was, helaas was de orthopeed niet zo positief maar wilde Minoush wel een keertje zien dus zo gezegd gedaan, ik had een beetje op internet zitten zoeken en n.a.v. wat ik had gevonden eigenlijk best positief maar helaas volgens de orthopeed had ze totaal geen kans op verbetering en kon ik haar beter zolang ik het volhield lekker vertroetelen en uiteindelijk als ik het niet meer aankon haar  laten inslapen.
Dat was ik dus echt niet van plan en na overleg met Monique van Ewijk ( dierenarts en bestuurslid van de stichting) kwamen we tot het besluit om alles wat maar mogelijk was te gaan doen, ik ben weer op internet gedoken om een dieren fysiotherapeute te gaan zoeken.
Of het zo moest zijn kwam ik na lang zoeken mijn vroegere buurvrouwtje tegen waarvan ik wel wist dat zij fysio gaf maar niet dat ze dit ook al een aantal jaren voor dieren doet.
We hebben gelijk een afspraak voor de volgende dag hier thuis gemaakt en HOERA zij was gelijk heel positief en zei dat er nog veel verbetering kon komen met intensieve therapie dus zijn we diezelfde dag nog aan de gang gegaan.
Lilian de therapeute beloofde me om iedere twee weken hier bij me thuis te komen om me dan weer nieuwe oefeningen erbij te leren.
De eerste weken waren niet een echt een pretje voor Minoushje maar ze werkte heel braaf mee, of ze wist dat het voor haat bestwil is.
Het is iedere dag weer een poosje met haar oefenen en ze gaat heel goed vooruit, haar linker achterpootje is een stuk sterker dan haar rechter dus daar zijn we nu weer aan het werken en Minoush begint het nu zelfs leuk te vinden als ik zo met haar bezig ben.
Ze kan al even staan als je haar in evenwicht houd maar de balance heeft ze nog niet en dat kan best nog heel lang gaan duren maar we oefenen gewoon lekker door.
Van Monique heeft ze nu medicatie gekregen om haar blaasspieren sterker te maken zodat ze in de toekomst misschien ook niet meer incontinent is.
Als er gelijk met haar begonnen was met therapie nadat ze gevonden was dan waren we nu vast al een heel stuk verder maar gelukkig heeft Minoush plezier in haar leventje en is iedere dag weer even vrolijk en speels, ze heeft een grote bench met een klimpaaltje erin wat ze geweldig vind en regelmatig inklimt wat ook nog eens een hele goede oefening voor haar is, ze was de eerste keer dat ze op het bovenste plankje was geklommen zo trots en zat heel triomfantelijk naar me te kijken zo ven: kijk mam wat ik helemaal zelf heb gedaan.Ik was toen zo trots op mijn kleine poppetje en heb met tranen in mijn ogen naar haar staan kijken.
Het zal nog een hele lange weg gaan worden maar zolang Minoush er zin in heeft gaan we door al zou het jaren gaan duren, zenuwen zijn rare dingen en hebben soms jaren nodig om te herstellen maar we hebben de tijd.
Helaas heb ik vaker gehoord dat dit soort kittens worden ingeslapen maar er is nog kans dat ze weer op de pootjes komen ook al kost dit veel tijd en energie maar zo’n klein hummeltje verdiend deze kans wel.





















                      Minoush
Minoush is een klein cypers meisje dat ongeveer in april 2011 geboren is.
Toen ze zo’n 6 weekjes was is ze gevonden langs de kant van de weg, waarschijnlijk aangereden door een auto of fietser, de exacte oorzaak zullen we nooit te weten komen.
Lieve mensen hebben haar gevonden en mee naar huis genomen, het bleek dat haar achterlijfje verlamd was en haar dijbeentje gebroken.
De dierenarts waar deze mensen met haar naar toe waren gegaan heeft haar pijnstilling gegeven en een ontsteking  remmend prikje en verder werd er alleen rust voorgeschreven.
Ontzettend jammer dat er toen verder niets is gedaan want 2 maandjes later was er niet veel veranderd behalve dat de breuk in haar dijbeentje redelijk was genezen, Minoushje was ook nog steeds incontinent en kon haar achterpootjes maar een heel klein beetje bewegen, het was verder toen al een vrolijk klein meisje wat veel plezier in haar leventje had.
Omdat die mensen niet wisten hoe en wat ze nu met haar aanmoesten heb ik Minoushje overgenomen.
8 augustus deed ze hier haar intrede en wat een plaatje is het met haar lieve koppie en mooie oogjes, ik was gelijk verkocht toen ik haar zag.
De bench met lekkere dikke vetbedden en speeltjes had ik al voor haar klaarstaan en het eerste wat ze deed was een van de speeltjes tussen haar voorpootjes pakken alsof ze wilde zeggen; die is van mij.
De volgende dag ben ik gelijk met haar naar de dierenarts van de stichting gegaan om haar te laten nakijken en foto’s van haar ruggetje te laten maken, er was duidelijk te zien dat er een kromming in haar ruggengraatje zit en dat ze door de beklemming van de zenuwen dus gedeeltelijk verlamd is, onze dierenarts heeft de foto’s toen opgestuurd naar de orthopeed om die te laten kijken of er misschien een operatie mogelijk was, helaas was de orthopeed niet zo positief maar wilde Minoush wel een keertje zien dus zo gezegd gedaan, ik had een beetje op internet zitten zoeken en n.a.v. wat ik had gevonden eigenlijk best positief maar helaas volgens de orthopeed had ze totaal geen kans op verbetering en kon ik haar beter zolang ik het volhield lekker vertroetelen en uiteindelijk als ik het niet meer aankon haar  laten inslapen.
Dat was ik dus echt niet van plan en na overleg met Monique van Ewijk ( dierenarts en bestuurslid van de stichting) kwamen we tot het besluit om alles wat maar mogelijk was te gaan doen, ik ben weer op internet gedoken om een dieren fysiotherapeute te gaan zoeken.
Of het zo moest zijn kwam ik na lang zoeken mijn vroegere buurvrouwtje tegen waarvan ik wel wist dat zij fysio gaf maar niet dat ze dit ook al een aantal jaren voor dieren doet.
We hebben gelijk een afspraak voor de volgende dag hier thuis gemaakt en HOERA zij was gelijk heel positief en zei dat er nog veel verbetering kon komen met intensieve therapie dus zijn we diezelfde dag nog aan de gang gegaan.
Lilian de therapeute beloofde me om iedere twee weken hier bij me thuis te komen om me dan weer nieuwe oefeningen erbij te leren.
De eerste weken waren niet een echt een pretje voor Minoushje maar ze werkte heel braaf mee, of ze wist dat het voor haat bestwil is.
Het is iedere dag weer een poosje met haar oefenen en ze gaat heel goed vooruit, haar linker achterpootje is een stuk sterker dan haar rechter dus daar zijn we nu weer aan het werken en Minoush begint het nu zelfs leuk te vinden als ik zo met haar bezig ben.
Ze kan al even staan als je haar in evenwicht houd maar de balance heeft ze nog niet en dat kan best nog heel lang gaan duren maar we oefenen gewoon lekker door.
Van Monique heeft ze nu medicatie gekregen om haar blaasspieren sterker te maken zodat ze in de toekomst misschien ook niet meer incontinent is.
Als er gelijk met haar begonnen was met therapie nadat ze gevonden was dan waren we nu vast al een heel stuk verder maar gelukkig heeft Minoush plezier in haar leventje en is iedere dag weer even vrolijk en speels, ze heeft een grote bench met een klimpaaltje erin wat ze geweldig vind en regelmatig inklimt wat ook nog eens een hele goede oefening voor haar is, ze was de eerste keer dat ze op het bovenste plankje was geklommen zo trots en zat heel triomfantelijk naar me te kijken zo ven: kijk mam wat ik helemaal zelf heb gedaan.Ik was toen zo trots op mijn kleine poppetje en heb met tranen in mijn ogen naar haar staan kijken.
Het zal nog een hele lange weg gaan worden maar zolang Minoush er zin in heeft gaan we door al zou het jaren gaan duren, zenuwen zijn rare dingen en hebben soms jaren nodig om te herstellen maar we hebben de tijd.
Helaas heb ik vaker gehoord dat dit soort kittens worden ingeslapen maar er is nog kans dat ze weer op de pootjes komen ook al kost dit veel tijd en energie maar zo’n klein hummeltje verdiend deze kans wel.





















v                      Minoush
Minoush is een klein cypers meisje dat ongeveer in april 2011 geboren is.
Toen ze zo’n 6 weekjes was is ze gevonden langs de kant van de weg, waarschijnlijk aangereden door een auto of fietser, de exacte oorzaak zullen we nooit te weten komen.
Lieve mensen hebben haar gevonden en mee naar huis genomen, het bleek dat haar achterlijfje verlamd was en haar dijbeentje gebroken.
De dierenarts waar deze mensen met haar naar toe waren gegaan heeft haar pijnstilling gegeven en een ontsteking  remmend prikje en verder werd er alleen rust voorgeschreven.
Ontzettend jammer dat er toen verder niets is gedaan want 2 maandjes later was er niet veel veranderd behalve dat de breuk in haar dijbeentje redelijk was genezen, Minoushje was ook nog steeds incontinent en kon haar achterpootjes maar een heel klein beetje bewegen, het was verder toen al een vrolijk klein meisje wat veel plezier in haar leventje had.
Omdat die mensen niet wisten hoe en wat ze nu met haar aanmoesten heb ik Minoushje overgenomen.
8 augustus deed ze hier haar intrede en wat een plaatje is het met haar lieve koppie en mooie oogjes, ik was gelijk verkocht toen ik haar zag.
De bench met lekkere dikke vetbedden en speeltjes had ik al voor haar klaarstaan en het eerste wat ze deed was een van de speeltjes tussen haar voorpootjes pakken alsof ze wilde zeggen; die is van mij.
De volgende dag ben ik gelijk met haar naar de dierenarts van de stichting gegaan om haar te laten nakijken en foto’s van haar ruggetje te laten maken, er was duidelijk te zien dat er een kromming in haar ruggengraatje zit en dat ze door de beklemming van de zenuwen dus gedeeltelijk verlamd is, onze dierenarts heeft de foto’s toen opgestuurd naar de orthopeed om die te laten kijken of er misschien een operatie mogelijk was, helaas was de orthopeed niet zo positief maar wilde Minoush wel een keertje zien dus zo gezegd gedaan, ik had een beetje op internet zitten zoeken en n.a.v. wat ik had gevonden eigenlijk best positief maar helaas volgens de orthopeed had ze totaal geen kans op verbetering en kon ik haar beter zolang ik het volhield lekker vertroetelen en uiteindelijk als ik het niet meer aankon haar  laten inslapen.
Dat was ik dus echt niet van plan en na overleg met Monique van Ewijk ( dierenarts en bestuurslid van de stichting) kwamen we tot het besluit om alles wat maar mogelijk was te gaan doen, ik ben weer op internet gedoken om een dieren fysiotherapeute te gaan zoeken.
Of het zo moest zijn kwam ik na lang zoeken mijn vroegere buurvrouwtje tegen waarvan ik wel wist dat zij fysio gaf maar niet dat ze dit ook al een aantal jaren voor dieren doet.
We hebben gelijk een afspraak voor de volgende dag hier thuis gemaakt en HOERA zij was gelijk heel positief en zei dat er nog veel verbetering kon komen met intensieve therapie dus zijn we diezelfde dag nog aan de gang gegaan.
Lilian de therapeute beloofde me om iedere twee weken hier bij me thuis te komen om me dan weer nieuwe oefeningen erbij te leren.
De eerste weken waren niet een echt een pretje voor Minoushje maar ze werkte heel braaf mee, of ze wist dat het voor haat bestwil is.
Het is iedere dag weer een poosje met haar oefenen en ze gaat heel goed vooruit, haar linker achterpootje is een stuk sterker dan haar rechter dus daar zijn we nu weer aan het werken en Minoush begint het nu zelfs leuk te vinden als ik zo met haar bezig ben.
Ze kan al even staan als je haar in evenwicht houd maar de balance heeft ze nog niet en dat kan best nog heel lang gaan duren maar we oefenen gewoon lekker door.
Van Monique heeft ze nu medicatie gekregen om haar blaasspieren sterker te maken zodat ze in de toekomst misschien ook niet meer incontinent is.
Als er gelijk met haar begonnen was met therapie nadat ze gevonden was dan waren we nu vast al een heel stuk verder maar gelukkig heeft Minoush plezier in haar leventje en is iedere dag weer even vrolijk en speels, ze heeft een grote bench met een klimpaaltje erin wat ze geweldig vind en regelmatig inklimt wat ook nog eens een hele goede oefening voor haar is, ze was de eerste keer dat ze op het bovenste plankje was geklommen zo trots en zat heel triomfantelijk naar me te kijken zo ven: kijk mam wat ik helemaal zelf heb gedaan.Ik was toen zo trots op mijn kleine poppetje en heb met tranen in mijn ogen naar haar staan kijken.
Het zal nog een hele lange weg gaan worden maar zolang Minoush er zin in heeft gaan we door al zou het jaren gaan duren, zenuwen zijn rare dingen en hebben soms jaren nodig om te herstellen maar we hebben de tijd.
Helaas heb ik vaker gehoord dat dit soort kittens worden ingeslapen maar er is nog kans dat ze weer op de pootjes komen ook al kost dit veel tijd en energie maar zo’n klein hummeltje verdiend deze kans wel.